"Zatrzymany teatr"

Zapalone świece na zdjęciu.

Widzę i nie pamiętam tego sobą,

Lecz materią umysłów tam,

Gdzie pamięć nie może wiernie sięgać..

Jeszcze babcia powiedziała,

Przy oknie taka zamyślona,

Że nie jestem początkiem-

Przede mną ktoś zaczynał, konał.

Historie to tylko prawdziwe-.

Sami krwiści bohaterowie.

Nikt nie miał łatwo,

Ale za wiele się nie dowiem.

Grali pozorami i szczerze.

Jedni śmiali się, klaskali.

Drudzy łzami oczy pogrążyli.

Swój czas mieli, trwali…                                                    

Grają teatr dla mnie i dla Ciebie:

Uśmiechnięta dama z pieskiem.

Miną są i zadumani:

Jedni w grupie, drudzy sami.

Tak na pozór: i dostojnie,

I w parku, i w dworskim oknie.

W atelier skrępowani,

Ciągle przecież dyrygowani.

Grali wczoraj i pomarli,

A sztuka pozostała.

Grają teraz w pudle, albumach

I w złoconych ramach.

Patrzą obojętnie, bo się starali.

Patrzą radośnie, bo może płakali.

Patrzą namiętnie, bo z urodą

Przecież szybko się mijali.

A Ty jakie zrobisz zdjęcia,

By Cię ktoś konkretnie zapamiętał?

Ze zdjęciem historia dłużej żyje.

Schudniesz, przytyjesz, byłeś.

Antiqua, quae nunc sunt, furunt olim nova.